Wzmianka o kościele wystąpiła w źródłach po raz pierwszy w roku 1429, choć można przyjąć, że pojawiła się już pod koniec wieku XIII.
Nowa Wieś Grodziska była w XIV wieku ośrodkiem protestantyzmu; już ok. 1530 r. świątynia przeszła w ręce wyznawców Lutra. Właścicielami dóbr i miejscowości byli w drugiej połowie XVI stulecia von Borwitzowie i to im przypisuje się wzniesienie w 1562 r. renesansowego dworu. W latach wojny trzydziestoletniej, podobnie jak inne miejscowości gminy, wieś znacząco ucierpiała.
Po zakończeniu wojny spora część mieszkańców Nowej Wsi Grodziskiej skłoniła ucha ku naukom Caspra Schwenckfelda; miejscowość w latach 1654-1674 uznawano za silny ośrodek wyznawców schwenckfeldyzmu. W latach 1705-1709, w związku z utrudnieniami sprawowania kultu ewangelikom w sąsiednim księstwie świdnicko-jaworskim, świątynia w Nowej Wsi Grodziskiej przebudowano, by mogła pełnić rolę, tzw. kościoła ucieczkowego.
Z dawniejszego wyposażenia pozostały: piaskowcowa, gotycka chrzcielnica datowana na wiek XV, z tego samego okresu pochodzi też piaskowcowy portal wieży. Portal w elewacji zachodniej jest późniejszy; datuje się go na 1555 rok. Po przebudowie z początków XVIII wieku kościół zyskał barokowy ołtarz główny, polichromowaną, drewnianą ambonę i trzypoziomowe empory z malowidłami o treści religijnej. Nieco późniejszy jest drewniany prospekt organowy i piaskowcowa kropielnica. Dwa dzwony w kościelnej wieży pochodzą z 1522 i 1682 r.
